– en waarom meer soms echt beter is –
‘Ja, Chris, ik snap dat je dubbel zes wilt maar je kunt niet altijd zes gooien.’ Levenswijsheden van Bas terwijl ik met Scottie een regenachtig rondje door het Wilhelminapark loop. Vaste prik nadat ik de kids op school heb gedropt. Het is september en ik ruik de herfst. En net als vorig jaar en het jaar daarvoor (en het jaar daarvoor) verandert met de kleuren van de bladeren aan de bomen ook mijn in ruime mate aanwezige joie de vivre. Waar deze in de lente en zomer overstroomt met feestjes, ‘ja’ zeggen op spontane uitnodigingen voor een avond wijn en lange avonden in de zon kameleont (Scrabblewoord) die joie de vivre in de herfst en winter naar binnen. Naar avonden op de bank – met een kop thee en kaarsen aan. Naar breien onder een dekentje. Naar whisky bij de vuurkorf met een Noorse trui om me warm te houden. Met de seizoenen laad ik me in de herfst en winter op voor de lente en zomer. Of zoiets. ‘Chris?’, hoor ik door mijn AirPods. Ik ‘Hmmm’ in antwoord op Bas’ vraag. Scottie snuffelt aan een parkbankje. ‘Loop je weer met je blije hoofd door de plassen te stampen?’ Ik lach en kijk naar de natte regenlaarzen aan mijn voeten. Hij kent me. Het levert hem nog een ‘hmmm’ op. Glimlachend luister ik naar zijn monoloog over waarom altijd zes gooien een utopie is. En stamp in elke plas die ik tegenkom.
Het is september. Het nieuwe schooljaar is begonnen, mijn praktijk loopt beetje bij beetje weer vol met cliënten die terug zijn van vakantie en mijn avonden zijn gevuld met thee en donker bier drinken met vrienden die ik tijdens de voorbijvliegende weken van de zomervakantie niet heb gezien. De puzzel – maar ook het ritme – van werk, sporten, school, de hockey van Magalie, de theaterschool van Quint en mijn sociale afspraken is weer begonnen. Ik krijg er rust van – het ritme voelt vertrouwd. Geeft een basis. En vooralsnog heb ik nog zicht op waar de puzzelstukjes liggen. Al weet ik dat het slechts een kwestie van tijd is voordat er een stukje van tafel valt en gerepatrieerd moet worden. Maar heel eerlijk, zonder chaos is er toch niets aan. Liefdevolle chaos.
In die liefdevolle chaos kregen we een aantal weken geleden ook het nieuws dat Quint weer op de planning werd gezet voor een ooroperatie. Een puzzelstukje waar ik alleen in mijn achterhoofd onder het kopje ‘een keer’ rekening mee had gehouden. Quint was op z’n Quints wederom bizar stoer. Mij deed het meer dan ik ingecalculeerd had. Quint’s traject is een van de weinige dingen die niet gemakkelijker voelen naarmate we er meer en meer doorheen gaan. Het breekt me elke keer meer. Ik gun Quint dat hij dubbel zes gooit. Altijd. Maar zeker nu. Hence mijn opmerking over ‘dubbel zes’ aan Bas.
Het is avond. Iets na zevenen. De borden die een half uur geleden nog een blank canvas voor een build your own burrito festijn waren staan leeg in de afwasmachine. Scottie drendelt kwispelend door de huiskamer. Youp zit op de hoek van de eettafel zijn rechterpootje te wassen. Pablo ligt spinnend op het schapenvachtje op een van de eetkamerstoelen. Die knock off Eames variant van IKEA – de stoelen, niet Pablo (want dat was een heel duur poesje). Die knock off variant was een bewuste keuze binnen Magalie’s liefde voor schilderen (standaard met haar trademark ‘I heart you’ in een van de bovenhoeken) en zelf slijm maken. Maisie Peter’s ‘There it Goes’ dwarrelt door de Sonos. I’m doing better I made it to September. Quint, Magalie en ik zitten aan said eettafel verwikkeld in de strijd die ‘Exploding Kittens: het bordspel’ heet. ‘Oh flikker!’ Magalie’s alternatief voor the f-word. Ik schud lachend mijn hoofd en pick mijn battles. ‘Ik had zes nodig!’ Magalie kijkt met opgetrokken wenkbrauwen van de kaart in haar hand naar het bord voor haar. De kaart laat een grote vier zien. ‘Nu lig ik in de lava!’ Quint’s droge ‘kun je alvast oefenen voor later’ volgt binnen een seconde. ‘Quihihint!’ Uit mijn ooghoek zie ik dat onze kleine roodharige vulkaan een glimlach probeert in te houden. Ze faalt jammerlijk en parkeert haar pion in de ‘lava’ op het bord. Ik aai haar over haar rode krullen en schud zachtjes mijn hoofd naar Quint. De prepuber in hem haalt zijn wenkbrauwen op in het universele gebaar voor ‘Wat? Het is toch zo?’. Ik schuld lachend mijn hoofd en pak een kaart.
De twee helften van mijn hart zitten schaterlachend aan tafel. Quint had vandaag geen pijn in zijn oren. Magalie vertelt blij over de juf die zij dit schooljaar heeft. Scottie parkeert blij kwispelend zijn bal (zijn grootste schat, maar wat stinkt dat ding) op mijn schoot. Onze katten Youp, Coco en Pablo hollen spelend door hun kruiptunnel. Geluk is eigenlijk niet zo moeilijk.
Je kunt niet altijd zes gooien. Ook niet altijd drie of vijf. Maar soms gooi je vier terwijl je verwachtte één te gooien. En voelt die vier toch echt als zes gooien. Dubbel zes.