– en waarom too much information soms gewoon precies genoeg informatie is –
Sam kijkt me vanonder de wc pot aan. For context: it takes two to install een nieuwe toiletbril in de badkamer van de kids (de oude was afgebroken – ik heb zoveel vragen maar vrees de antwoorden). It takes two want blijkbaar is zo’n ding alleen te installeren door in een kronkel van 90 graden onder de pot te hangen zodat je de vleugelmoertjes aan kunt draaien. En dat lukt dan weer alleen wanneer de ander de bril op z’n plek houdt. Praxis – do better. ‘Wat voor puberty?’ Sam richt z’n blik weer op de vleugelmoer en herhaalt ‘Cougar puberty.’ Ik zucht en heroverweeg onze vriendschap voor de 324e keer. ‘Die zit.’ Sam kruipt uit de kronkel en staat op. Ik kijk hem met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Sam…’ Hij doet de klep van de wc bril naar beneden, pakt het verpakkingskarton bij elkaar en doet het licht in de badkamer uit. Onverstoorbaar en zonder enige haast. 325e keer. ‘Het heet tegenwoordig geen perimenopauze meer. Het heet cougar puberty.’
Ik knik in een ‘aha, dat bedoelde je’ moment. Voor de lezer: ik vertelde hem vijf minuten geleden nog uitgebreid over de ins en outs van de folliculaire en luteale fase in mijn cyclus en dat ik me aan het einde van de luteale fase een opgeblazen panda voel met het tolerantielevel voor bullshit dat doet denken aan dat van een Tasmaanse Duivel. Hij heeft zelf dochters dus ik vind het meer dan cruciaal om deze informatie met hem te delen. Ongevraagd. Sam denkt daar anders over. ‘Tjezis, Chris, je hoeft echt niet alles met me te delen.’ I beg to differ.
In all seriousness: ik ben de veertig nu twee jaar gepasseerd, vind het leven alleen maar leuker worden en omarm hoe ik en mijn lichaam met de jaren veranderen. Dat die verandering meer en meer hand in hand zal gaan met de perimenopauze (blijkbaar begint deze fase zo ongeveer als je de 40 nadert – althans, als ik ChatGPT mag geloven) is een gegeven en het is geen geheim dat ik het openlijk aanmoedig dat met vriendinnetjes maar ook zeker op social media meer en meer gesproken wordt over waar we als vrouwen tegenaan lopen en welke opties er zijn om net even iets gezelliger door deze jaren heen te komen. Laten we er vooral open over praten. Om het uit de sfeer van taboe te halen. Maar vooral om scherp te hebben dat het leven niet in een neerwaartse spiraal verandert zodra je de veertig voorbij bent (twintig jaar geleden dacht ik dat veertig oud was – ik had werkelijk geen flauw idee), maar alleen maar leuker wordt. Mannen een terugtrekkende haarlijn, vrouwen minder tolerantie voor gezeur en niet langer een biologische klok die ‘baren, nu!’ in je oor schreeuwt. Dat. Ik ben namelijk nog steeds heel erg blij dat ik een meisje ben. Ich bin so froh dass ich ein Mädchen bin. Dat mijn alter ego drie dagen per maand een rollende pandabeer is doet daar niet aan af. Of zoals Bas me altijd op het hart drukt: ‘ook pandabeertjes verdienen liefde’. En zo is het.
Maar Sam heeft dus principiële bezwaren tegen de term ‘perimenopauze’ en prefereert het hippere ‘cougar puberty’. Ik hoor het hem zeggen. De term klinkt ergens wel gezelliger dan ‘perimenopauze’. Al brult het ook ‘predator’. En of ik me daar nu mee wil identificeren?
‘Plus, cougars zijn helemaal hip.’ Sam probeert de term duidelijk aan me te verkopen. Ik kijk hem met opgetrokken wenkbrauwen vragend aan. ‘Nou, beetje jongere mannen daten. Of oudere. Kan allemaal. Embrace your inner Samantha.’ Ik schud mijn hoofd en heroverweeg voor de 326e keer de vriendschap. De onzin die deze man uit kan kramen is bewonderenswaardig. En tegelijkertijd verontrustend. Het is dat ik weet dat hij in de categorie ‘ride or die’ valt en alles uit zijn handen laat vallen op het moment dat Quint, Magalie en/of ik hem nodig hebben. Al is het maar voor een kapotte wc-bril.
Terug naar de cougar puberty. ‘Haar in de steigers, trek een jurk en hakken uit de kast en swipen maar.’ Sam heeft er duidelijk een studie van gemaakt en ratelt door. Ik kijk zuchtend omhoog. ‘En geen kniekousjes, want dat werkt niet. Krijgt een man een terugtrekker van.’ Ik kijk hem wederom hoofdschuddend aan. 327.
Ik blijf hem aankijken. ‘Ik wil iemands ‘Iris’ zijn (“Iris” – Goo Goo Dolls). Voor minder doe ik het niet, Sam. Met de kids heb ik de loterij en de jackpot al gewonnen. Als dit het is – echt – ik ben echt zo intens gelukkig.’ Sam kijkt me aan. Serieus. Geen geratel. Geen foute grappen. ‘De verdubbelaar.’ Ik knik. Ik doe het alleen voor de verdubbelaar. Ik weet dat die bestaat en therapie heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf die liefde met verdubbelaar ook gun. Want liefde is een van die dingen waarvan meer altijd mooier is. Levenswijsheden van een veertiger.
Sam doet de badkamerdeur dicht en loopt de trap af naar beneden. ‘Wijn?’ vraagt hij over zijn schouder. ‘Wijn,’ bevestig ik. ‘En bitterballen?’ kondigt Sam de zaterdagmiddagborrel aan. Ik lach en loop achter hem aan maar beneden. Quint, Magalie en Sams dochters zijn in de woonkamer verwikkeld in een potje Mario Kart. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe Quint Magalie’s scherm in een zwarte inktvlek verandert. 3,2,1… ‘Quihihint! Je speelt vals! Dat mag niet!’ Ik pick mijn battles en vraag ‘Wat willen jullie van de snackbar?’. Crisis averted. Ik sla deze op onder het kopje ‘gentle parenting’.
Het is een paar uur later. Sam en zijn dochters zijn naar huis, Quint en Magalie liggen met hun buiken vol met friet (het is friet, niet patat) en kipnuggets in bed en ik zit met een kop thee op de bank. Breiwerk op schoot. Onze kater Youp spinnend naast me. No cougar to see here. Ik pak mijn telefoon en app Emma ‘wat vinden we van de term cougar puberty?’. Haar reactie volgt direct. ‘Wanneer moet je ongesteld worden?’ Ik grinnik om de vraag. Mijn ‘Overmorgen, dus ik ben een opgeblazen panda en iedereen vindt me stom. Jij ook.’ levert me een ‘Niet stommer dan anders.’ op. Lachend schud ik mijn hoofd en pak de afstandbediening van de tv om de nieuwste aflevering van Only Murders in the Building aan te slingeren. Mijn telefoon trilt. ‘Panda puberty dus.’ Ik lach. Weer. En keur ‘m goed. Panda puberty it is.